به مقدار ظرفيت ناچيز خود به ملت هاى مسلمان و مظلومان جهان رساندم و فرياد للمسلمين ! به داد اسلام برسيد را ابلاغ نمودم و تا الطاف و عنايات تو نباشد ، هيچ گرهى باز نشود . ( صحيفه امام ( ره ) ، ج 19 ، ص 343 ) عرفان و اختلافات اجتماعى : مسأله ديگرى كه در اينجا مطرح است اين است كه عارف اگر در شئون اجتماعى دخالت كند ، اختلافات بروز نمى كند ؛ چرا كه منشأ همه اختلافات ، هواهاى نفسانى است . امام ( ره ) دائما مى فرمود : دعواهاى ما دعوايى نيست كه براى خدا باشد . . . همه ما از گوشمان بيرون كنيم كه دعواى ما براى خدا است . ما براى مصالح اسلامى دعوا مى كنيم . . . . دعواى من و شما و همه كسانى كه دعوا مى كنند ، همه براى خودشان است . ( صحيفه امام ، ج 14 ، ص 479 ) و در جاى ديگر مى فرمايد : هر اختلافى از هواى نفس پيدا مىشود . ( صحيفه امام ، ج 20 ، ص 78 ) عرفان و پرهيز از ظلم و تظلّم بين عرفان ، وارستگى و خود سازى از يك سو و پرهيز از ظلم و تظلم از سوى ديگر ، پيوند نا گسستنى وجود دارد . اگر يك عارف به حكومت برسد ، ديگر شاهد ظلم كردن و ظلم پذيرى در جامعه نخواهيم بود . حضرت امام ( ره ) در اين زمينه مى فرمايد : زير بار ظلم رفتن ، مثل . . . ظلم كردن ، هر دواش از ناحيه عدم تزكيه است . . . تزكيه و ذكر الله ، ذكر اسم الله ، . . . اين ها مراتبى است . اگر ما به اين رسيده بوديم ، نه حال انفعالى پيدا مى كرديم براى پذيرش ظلم و نه ظالم بوديم . ( صحيفه امام ، ج 18 ، ص 499 ) عرفان و « جهاد و شهادت » : بين عرفان و جهاد ، شهادت و جان باختن در منظر دوست و پركشيدن به درگاه حق ، رابطه اى تنگاتنگ است . شوق وصال يار كجا امكان تحقق دارد ؟ در ميدان هاى نبرد يا زير لحاف و روى تخت ؟